یکی گفتا ز دوران ناامیدم

که می­روید به سر موی سپیدم

از این موی سپید اندیشه دارم

که بر پای جوانی تیشه دارم

فلک هر چین که از مویم گشاید

دگر چینی بر ابرویم فزاید

بگفتم : این خیالی ناپسند است

جوانی آهویی سر در کمند است

کمندش چیست ؟ شوق و شادمانی

چو گم شد ، زود گم گردد جوانی

جوانی در درون دل نهفته است

جوانی در نشاط و شور خفته است

چو گم شد از دلت عشق هوس باز

همانا شام پیری گشته آغاز

نه پیری در گذشتِ ماه و سال است

که مرگ عشق و ترک ایده آل است

جوانی موسمی از زندگی نیست

که چون بگذشت نوبت گویدت ایست

بسا پیرا که دیدم سرخوش و شاد

جوانروی و جوان خوی و جوان یاد

بیا تا تن به خرسندی سپاریم

کز آن شایسته­تر یاری نداریم

ندیدی صبحدم چون خنده سر کرد

نشاطش بر همه عالم اثر کرد ؟